در میان بستر تاریک شب

و در جوار شعله های تنهایی

سوختن را ،

از جام ارغوان به استعاره می گیرم

و واژه های پوشالی ام را

به استجابت سیگاری

حلقه حلقه در هوا دود می کنم

ستاره های شبگرد را می بینم

که ماه را از یاد برده اند

به خود تلنگری می زنم

و چنان دفتر خاطراتم را ورق می زنم ،

که گویی آینده را می کاوم ...

رند تبریزی